دوم : اين كه ايمان راهنماى قلب است ، و از طريق آن است كه آدمى راه رهايى از مصيبتها را مىشناسد و از اين راه به چالش كردن با آنها مىپردازد . سوم : فرمانبردارى از خدا و فرستاده‌اش ، و توكل كردن بر او . چهارم : حذر كردن از نزديكترين كسان به خودش ( كه همسران و فرزندانند ) از آن روى كه در ميان ايشان كسانى از دشمنان اويند ، ولى حذر و پرهيز كردن سبب آن نمىشود كه مؤمن به دشمنى و جفا كارى بپردازد يا از حد درگذرد . پنجم : بيدارى كامل دربارهء ( دوستى ) مال و فرزند و ( فريفته شدن ) به آنان . ششم : تقوا و پرهيزگارى با تمام توانايى ، ( و كوشش در فرمانبردارى ) ، و گوش به فرمان شريعت دادن و فهم كردن آن ، و از رهبرى به حق فرمان بردن ، و انفاق كردن مال در راه خدا و بخل و حرص ذاتى را پشت سر گذاشتن . / 8 و راه رستگارى همين است . در پايان سوره خدا به ما فرمان مىدهد كه به او نيكو وام دهيم ( از راه انفاق و بخشش يا وام دادن به بندگان خدا ) ، بدان جهت كه آن را چند برابر به ما پس خواهد داد ، و صاحب آن را مىبخشد و مىآمرزد ، و خدا سپاسگزارى شكيبا است ، و از پنهان و آشكار آگاهى دارد ، و توانايى حكيم است .